God gave plenty of space to Japheth

The Peace of Westphalia (Germany) in 1648 was a series of peace treaties that ended the Thirty Years' War (1618–1648) in the “Holy” Roman Empire, and the Eighty Years' War (1568–1648) between Spain and the Dutch Republic, with Spain formally recognizing the independence of the Dutch Republic.

The treaties did not restore peace throughout Europe. However, they did create a basis for national self-determination.. Moreover and very important, they put an end to the religious wars. The Catholic and Protestant churches also concluded such thing as peace with science, which henceforth was recognized as a way to seek God. In addition, the European royal courts set up scientific academies and thus ensured the quality and continuity of research.

Moreover, it did settle many outstanding European issues of the time. The principles developed at Westphalia, especially those relating to respecting the boundaries of sovereign states and non-interference in their domestic affairs, became central to the world order that developed over the following centuries and has remained in effect to this day (2016). 

A norm was established against interference in another state's domestic affairs. As European influence spread across the globe, these Westphalian principles - especially the concept of sovereign states - became central to international law and to the prevailing world order.

But in addition, such a thing as European 'character' was involved. Up to that time there were made scientific advances in other parts of the world, such as in China and the Islamic world, but the giant leaps that were made In Europe were there probably impossible. In the Islamic world, especially for religious reasons; China however, obviously lacked curiosity and the will to persevere.

But something else should be noted why precisely in Europe much more progress could be made in many areas, especially from the period that came to be known as the Enlightenment: In comparison to other parts of the world especially in Europe, Christianity gained solid ground and therefore could wield a strong influence on the way of life of its citizens. As a result in Europe Christianity reached by far its greatest, unprecedented extent: practically the whole continent was 'Christianized', as they say.

And although at the same time - as is also recognized by many - there was (is) a lot of 'name Christianity’, to identify best with ‘Christendom’, the sound principles on which Christian faith is founded over time was practiced on a large scale. This of course referring to the incentives that encourage diligence, virtue, righteousness, delivering honest work, chastity in marriage. In short moral virtues that widely came to the attention of European peoples through Bible distribution and Bible clarification.

Compare Jeshua’s parable of THE WHEAT AND THE WEEDS.

Consequently, in people who were receptive to such things as

-        a life of hard work instead of laziness;

-        honesty instead of deceit;

-        humility instead of pride;

-        sincerity instead of hypocrisy;

-        charity instead of hate,

became things of paramount importance.

Previously, Europe was also been immersed in heathenism.

In that atmosphere the people generally served a pantheon of idols that often incited their worshipers to the most horrendous acts.

In the years Fifty of the First century, the apostle Paul signalled the prevailing idolatry among the nations:

Look at Yisrael after the flesh: Are not those who eat of the offerings sharers in the altar? What then do I say? That an idol is of any value? Or that which is offered to idols is of any value? No, but what the Gentiles offer they offer to demons and not to Elohim, and I do not wish you to become sharers with demons.

(One Corinth, chapter 10)

Here, the apostle did not describe a situation which existed among distant nations, but rather the dominant religious practice inside the then Europe. When Paul shortly before temporarily stayed in Athens his spirit was aroused by the fact that the city was full of idols (Acts 17:16).

But by the founding of Christian communities among the common people Bible teaching started gradually by which they were turned from their idols to God. And little by little, with good results, they mirrored the life that the Messiah himself had lived.

It is interesting to note that in connection therewith plentiful pithy sayings arose among the people, proverbs that encouraged a positive attitude and exemplary behaviour. We are acquainted with them:

-        Go to the ant, you lazy one! See her ways and be wise, taken from Proverbs 6:6.

-        Don’t put your light under a basket (Matthew 5:15);

-        First remove the rafter from your own eye (Matthew 7:5);

and countless others.

For Bible Students in this context the following is even more interesting.

As is well known, it can be assumed that all humanity descended from the three sons of Noah: Shem, Ham and Japheth. But some time after the Flood, Noah uttered a striking prophecy about those sons, a prediction that would reach very far in time:

Cursed be Canaan [a descendant of Ham], let him become a servant of servants to his brothers. And he added: Blessed be YHWH, Shem’s Elohim, and let Canaan become his servant. Let Elohim enlarge Japheth, and let him dwell in the tents of Shem.

(Genesis 9)

Noah here blessed YHWH as Shem's Elohim, the Covenant-God of Israel. Consequently, from the lineage of Shem came forth the first Congregation: the people of Israel. But over time Japheth would dwell in the tents of Shem, accordingly in close connection with the Shem-congregation.

Now, the nations that in world history witnessed the largest expansion concerning territory, descended from Japheth. To this end, the Greeks and Romans can be counted and all the nations that emerged from the Roman world power, the European nations. From the table of the nations listed in Genesis, chapter 10, it can be inferred that the descendants of Japheth proceeded to inhabit the European continent.

But how would the Japhethites come to dwell in the tents of Shem?

That fact was realized by the foundation of the second Congregation in Biblical history: the Christian Congregation, also designated as Yeshua’s Congregational Body of which he himself is the Head: And He [YHWH Elohim] subjected all things under his feet and gave him Head over all things relating to the Congregation which is his Body, the fullness of him who fills up all things in all (Ephesians 1:23).

However, the Holy Greek Scriptures show that already at an early stage the Gospel was focussed on Europe through the preaching of the apostle Paul (Shaul of the tribe Benjamin) and those who were with him. One can read the book of Acts on it, in particular from 16:9 >>

In the night a vision appeared to Shaul: A man of Makedonia was standing, begging him and saying, “Come over to Makedonia and help us.”

Soon therefore Christian communities arose in Philippi, Thessalonica, Corinth, Rome. It is nevertheless true that Christianity had its roots in Judaism. Again in his Letter to the Ephesians, Shaul would write that we, Christians, originating from Heathendom, were once far off:

Therefore remember that you, once Gentiles in the flesh, who are called ‘the uncircumcision’ by what is called ‘the circumcision’ made in the flesh by hands, that at that time you were without Messiah, excluded from the citizenship of Yisrael and strangers to the covenants of promise, having no expectation and without Elohim in the world. But now in Messiah Yeshua you who once were far off have come to be near in the blood of the Messiah. For he himself is our peace, he who made both [the two congregations] one.

(Eph 2:12-14).

When Elohim drew us, Gentiles, as well to his Son, we found that we who were once far off, were also allowed to come near on the basis of faith in the sacrificial blood of Elohim's Messiah Jeshua, completely in accordance with Yeshua’s own assurance, uttered when he was still amidst the Jewish people: No one can come to me unless the Father, who sent me, draws him (John 6:44)

Consequently, Shaul concludes: So you [Christian believers out of the Gentiles] are no longer strangers and alien residents, but fellow citizens of the holy ones [Jewish believers] and members of the household of God (Eph 2:19).

Thus the Christians, descendents of Japheth, started dwelling in the tents of Shem.

Conclusion:

The larger flight which could make the remarkable progress in Europe, is not at all by accident.

From the days of Noah the Almighty already foresaw that over time things would proceed in that direction. And a lot of Europeans have shared in those fruits, even those who did not actively practice Christianity.

However, what can we say about the current Japheth-Europe, the Japhetic continent that ever, according to Noah's prophecy, befell so much divine favour?

Now, summer 2016 AD, Europe seems to be immersed in a crisis of unprecedented proportions. And why?

It is not possible to ignore what has happened in this continent through the centuries, especially during World War II with its climax the horrible Holocaust, when six million Jews were murdered. 

We are now living seventy years after the end of that slaughter, and consequently also 70 years after the end of that terrible crime. And it is really inconceivable that the German nation, together with the other Jewish enemies in Europe, could escape God's judgment of wrath. In many passages ofScripture the restoration of God's people Israel (Jacob) in their own country is announced. The oldest we find in Devarim (Deuteronomy) 30.
After Elohim in the preceding chapters had announced repeatedly that Israel would face severe hardship in the Diaspora, his representative Mosjehfortunately could also provide a comforting announcement: 

When all these words come upon you, the blessing and the curse that I have put before you, and you call them to mind in all the nations where YHWH your God has dispersed you, and you return to YHWH your God and listen to his voice according to all that I am commanding you today, you and your sons, with all your heart and all your soul, YHWH your God will then bring back your captives and show you mercy and regather you from all the peoples where YHWH your God has scattered you.    

Even if your people are dispersed to the extremity of the heavens, from there YHWH your God will gather you and bring you back.YHWH your God will bring you into the land your fathers took possession of, and you will possess it; and he will make you prosper and will multiply you more than your fathers.
YHWH your God will cleanse your heart and the heart of your offspring, so that you will love YHWH your God with all your heart and all your soul and you may live.
THEN YHWH YOUR GOD WILL BRING ALL THESE CURSES UPON YOUR ENEMIES WHO HATED AND PERSECUTED YOU.  

So, Woe to Europe! 

Maybe Elohim's curse upon Germany has already started.

Compare Deuteronomy (Devarim) 30,

and take careful notice of the Study God’s wrath

-.-.-.-

God's Wrath

In many passages of Scripture the restoration of God's people Israel (Jacob) in their own country is announced. The oldest we find in Devarim(Deuteronomy) 30.
After Elohim in the preceding chapters had announced repeatedly that Israel would face severe hardship in the Diaspora, his representative Mosjeh fortunately could also provide a comforting announcement:

When all these words come upon you, the blessing and the curse that I have put before you, and you call them to mind in all the nations where YHWH your God has dispersed you, and you return to YHWH your God and listen to his voice according to all that I am commanding you today, you and your sons, with all your heart and all your soul, YHWH your God will then bring back your captives and show you mercy and regather you from all the peoples where YHWH your God has scattered you. Even if your people are dispersed to the extremity of the heavens, from there YHWH your God will gather you and bring you back. YHWH your God will bring you into the land your fathers took possession of, and you will possess it; and he will make you prosper and will multiply you more than your fathers.

YHWH your God will cleanse your heart and the heart of your offspring, so that you will love YHWH your God with all your heart and all your soul and you may live. Then YHWH your God will bring all these curses upon your enemies, who hated and persecuted you.

What a superb prophetical promise, where one can consider moreover that YHWH Elohim then proved already to be completely familiar with the entire historical development of his people Israel, his Wife-Congregation, even before the Israelites could have put one foot in the Land of Promise. Already then YHWH knew - it turned out much later - that he would expel his ‘Wife’ to all nations, but also that afterwards he would gather her again. 

To date, the fulfilment of this promise did not yet come. YHWH Elohim has certainly not brought back his people to the dear country. And surely, the Jews as a people have not taken at heart all these words: the blessing and the curse that I have put before you.
But when that time comes YHWH Elohim will surely punish those enemy-states that hated you and persecuted you. A second assurance of that part of Elohim’s purpose is found in Zephaniah:

Behold, I will deal at that time with all those afflicting you, but I will save her that is limping, and gather her that is scattered. 

I will set them as a praise in all the land of their shame. 

At that time I shall bring you people in, even in the time that I gather you. Because I will give you a name and a praise among all the peoples of the earth, when I gather back your captivity before your eyes, YHWH has said (Zph 3:19-20).

From the prophecies in Jeremiah, chapter 25, we find further details when precisely we may expect that YHWH Elohim will take revenge on those nations that severely afflicted his own people, His pupil’s eye (Zch 3:8).

Jeremiah had to take the cup of the wine of God's wrath and give it for drinking to all the nations to whom Yahweh sent him:

When 70 years have been fulfilled… For thus said YHWH Elohim of Yisrael to me:

“Take this wine cup of wrath from My hand, and make all the nations, to whom I send you, drink it. And they shall drink, and shake, and go mad because of the sword that I am sending among them.”

I then took the cup from the hand of YHWH and made all the nations drink, to whom YHWH had sent me… and all the reigns of the earth which are on the face of the ground. Also the sovereign of Sheshak shall drink after them.

Thus said YHWH of hosts, the Elohim of Yisrael:  

Drink, be drunk, and vomit! Fall and rise no more, because of the sword which I am sending among you. And it shall be, when they refuse to take the cup from your hand to drink, then you shall say to them: Thus said YHWH of hosts, You shall drink!

For look, I am beginning to bring evil upon the city which is called by My Name, and should you be entirely unpunished? You are not going unpunished, for I am calling for a sword on all the inhabitants of the earth, declares YHWH of hosts.

And you shall prophesy against them all these words, and say to them: YHWH roars from on high, and utters His voice from His set-apart dwelling place. He roars mightily over His fold, a shout as those who tread the grapes, against all the inhabitants of the earth.

Tumult shall come to the ends of the earth, for YHWH has a controversy with the nations. He shall enter into judgment with all flesh. The wrong He shall give to the sword, declares YHWH.

Thus said YHWH of hosts: See, evil is going forth from nation to nation, and a great whirlwind is raised up from the farthest parts of the earth. And in that day the slain of YHWH shall be from one end of the earth even to the other end of the earth. They shall not be lamented, or gathered, or buried, for they are dung on the face of the ground.

(Jer 25:12-33)

A careful analysis of this chapter seems to reveal that in God’s dealings with the nations his prophesied judgments merge from the past into the future. This conclusion is further supported by the gematria which related to chapter 25 is strikingly End Times oriented. Especially verse 26 >>

And all the kings of the north, both near and far, one after the other, and all the kingdoms of the earth that are upon the face of the earth; and the king of Sheshach shall drink after them.

First:

The total value of this verse is 5-666 and that reminds us at once of the number of the Beast –the Pseudo-messiah of the End time - according to Revelation 13:18 >>

Here is the wisdom! He who has understanding, let him calculate the number of the Beast, for it is the number of a man, and his number is 666.

In the figure of Haman in the Bible book Esther, we find the truth about the Beast, a.k.a. the Pseudomasjiach of the End Time, but hidden, as indeed is characteristic of the Esther story.

On the basis of the principles of gematria, the doctrine of numerical values of Hebrew Bible words, however, much becomes clear.

As we all know Haman was finally hung on the execution gallows that he had intended for Mordecai. But Haman also had 10 sons who, having been slain, were also hanged (Est 7: 9-10; 9: 7-10; 9: 13-14).

But what is intended in the story that those 10 sons are mentioned by name? Apparently, the mention of their names seems unnecessary; entirely irrelevant. On the contrary, however! Precisely through that YHWH Elohim revealed that the Beast and his 10 horns are supernatural and demonic.How?

On the basis of their numerical values.

First, of course, Haman himself. The story names him as:

Haman son of Hammedatha the Agagite.

The NV: 95 + 52 + 450 + 22 = Total: 619.

Then his ten sons. In Est 9:7-9 they are enumerated:
Parsandatha 1035; Dalfon 170; Aspatha 542; Poratha 687; Adalja 46; Aridatha 616; Parmastha 1021; Arisai 281; Aridi 225  (According to Brown-Driver-Briggs ארידי 225; also version JPS) and Waizatha 424. Total 5047.

Added to the NV of Haman: 5-666 (619 + 5047).
Exactly the numerical value of the Beast (666), the supernatural value 5000 inclusive.
See the study: Esther, she who hid

Second:

The NV (numerical value) of Sheshach, which is cryptic for Babel, is 620.

And that is precisely the NV of Hater of all Jews (as was Haman in the Esther story).

But the value 620 is also the sum of Cush (326) and Nimrod (294), a duo that foreshadowed the Pseudo-messiah (Antichrist) in his twofold shape: The Beast and the False Prophet.

We are now living seventy years after the end of World War II, and consequently also 70 years after the end of the terrible crime of the Holocaust which caused the loss of 6 million Jewish lives.

And it is really inconceivable that the German nation, together with the other Jewish enemies, could escape God's judgment of wrath: Then YHWH your God will bring all these curses upon your enemies, who hated and persecuted you.

Now, living in the turbulent times of the year 2016, it seems that Elohim's wrath has already reached Germany. As may be concluded from this article by David P. Goldman: A Parable for Germany

-.-.-.-

The City of Refuge in antitype

For the benefit of Israelites who killed someone by accident or unintentionally, YHWH Elohim favourably made an arrangement in the form of six cities of refuge. After entering the Promised Land those cities were built in obedience to God, six in total, evenly distributed over the country. See Numbers 35:9-34 and Joshua 20:2-9.

What was the idea behind the scheme?

The Free Cities, as they are sometimes called, were provided so that the country would not be contaminated with innocent blood and no blood would come upon the people (Dt 19:10).

Even if someone was an unintentional murderer, in principle he should be put to death under God's ordinance:

Whoever sheds man's blood, his own blood will be shed by man, for in God’s image he made man.

(Gn 9:6)

Only by God's merciful provision, an unintentional murderer could take refuge in one of the Free Cities (Dt 19:4-5).

In the Letter to the Hebrews, chapter six, the author is alluding to the regulation of the Free Cities:

17 Therefore God, when he wanted to prove abundantly the immutability of his counsel to the heirs of the promise, stepped in with an oath,

18 in order that we who have fled [to the Free City], by two unchangeable things in which it is impossible for God to lie, would have a strong encouragement to grasp the hope set before us.

19 This [hope] we have as anchor for the soul, both sure and firm, and it goes into the inside of the curtain,

20 where a Forerunner entered in our behalf, Yeshua, who became high priest after the order of Melchizedek forever.

In verse 18, the verb καταφευγω [katapheugoo] is used by the author to describe the decisive action to which the seed of Abraham must proceed to get out of danger and gains safety.

The verb katapheugoo appears in the LXX (the Septuagint) in connection with the flight to the Free Town. See Numbers 35:25-26 (LXX) and Joshua 20:9 (LXX).

Because the Jews are the heirs of the promise made to the patriarch, they live with a wonderful prospective hope, because YHWH, their Elohim, endorsed the promise with an oath. Compare Genesis 22:15-18.

Quite wrongly, at the time of Yeshua's ministry, they cherished the view that they could not loose that promise because they were Abraham's natural descendants (Mt 3:1-2, 7-9). How exactly?

From God's standpoint, according to the apostle Paul, there is such a thing as a true Israel, containing the factual truth that not everything that is called Israel, is really true Israel.

In Rm 4:12 he shows that Abraham really becomes the (spiritual) father of circumcised offspring when its members follow in the footsteps of the faith that he had; first in his uncircumcised state, and also afterwards when he was circumcised.

In the Messianic era some things are necessarily involved having the faith of Abraham. Most important is the fact that faith is practiced in the Mashiach and in his vicarious suffering for sin. Only on that basis one can take a righteous position before God.

Rm 3:21-23 applies to everyone, including the Jews:

21 But now, apart from Torah, Elohim's righteousness has been revealed, being witnessed by the Torah and the Prophets,

22 namely the righteousness of Elohim through faith in Yeshua Mashiach for everyone who believes. For there is no distinction.

23 For all sinned and fall short of the glory of Elohim.

Concerning faith in Yeshua, however, for a Jew something else is at stake. Yeshua in fact is their own Jewish brother; he was born within their own nation: having come out of a [Jewish] woman, having come under Law (Galatians 4:4).

For that reason the ordinances of the Mosaic Law were applicable among them, including the mutual personal relations and one of those divine ordinances concerned the City of Refuge.

When it was decided by the elders that the claims of the murderer on asylum in the Free City were founded, he was allowed to enter permanently the City. For how long?

Possibly for the rest of his life:

For he ought to dwell in his City of Refuge until the death of the High priest; but after the death of the High priest, the manslayer may return to the land of his possession (Nm 35:26-28).

Outside the City of Refuge, God's arrangement of reconciliation through Yeshua Mashiach, the Jews, sharing a common blood debt in connection with the death of their Messianic brother - have proven not to be safe. Millions died in the course of the centuries. In a dreadful manner, it was shown that outside the boundary of his City of Refuge they lived in continual danger. Compare Dt 28:63-68.

The rise of Zionism at the end of the 19th century and the establishment of a Zionist state in May 1948 brought no actual change in that situation.

The Jews therefore cannot ignore the declaration of Peter in Acts 2:36 >>

Therefore let all the house of Yisrael know for certain that Elohim has made this Yeshua, whom you impaled, both Master and Mashiach.

Also compare Gn 9:6 and Mt 27:25.

Fortunately for them, in Acts 3:17, Peter also concluded the following: And now, brethren, I know that you acted in ignorance, just as your rulers.

The Jews, therefore, is offered the opportunity to seek protection against the Avenger of Blood in the antitypical City of Refuge. In which way?

By placing themselves under the protection of the true High Priest, Yeshua their Mashiach.

As a nation, Israel has failed so far to do so.

Consequently, this merciful arrangement has not yet become visible antitypically.

Therefore, the words of Hebrews 6:17-18 are still waiting for full accomplishment, just as is the case with the complete High priestly arrangement, as Mashiach Yeshua is concerned. We are alluding to the New Covenant and the restoration prophecies that are involved with that ‘berith’. All those weighty spiritual matters will be achieved in their full extent only in the 70th Annual Week, in conjunction with the then established Kingdom for Israel.

In ancient Israel, the saving scheme of the City of Refuge was in shade available, just as a pious Hebrew stated in the First Century: The Torah - having a shadow of the good things to come - not the very substance of the facts themselves (Hebrews 10:1).

Only when the unintentional murderer sought safety in the City of refuge, and actually stayed there, he was safe from the avenger of blood:

For he shall remain in his City of refuge until the Kohen Gadol dies, and only after the Kohen Gadol has died, may the murderer return to the land which is his possession.

Numbers 35:28

Mashiach Yeshua is the actual Self of the true Israel of God; in him all the shadows and types of the Torah are getting their full meaning (fulfilment). Therefore, only when an Israelite in faith is connected with that principal brother of him, he may share fully in the spiritual provisions that YHWH Elohim kindly made available in His Son.

Interesting features of the arrangement

Upon reaching a City of Refuge, the fugitive was to state his case to the older men at the city gate and was to be received hospitably. To prevent wilful murderers from taking cover under this provision, the fleeing one, after entering the City of Refuge, had to stand trial at the city gates in the city having jurisdiction where the killing occurred, in order to prove his innocence. If found innocent, he was brought back to the City of Refuge. However, his safety could be guaranteed only if he remained in the City the rest of his life; or until the death of the High priest. No ransom could be accepted to alter these terms. 

The Cities were known to be such; they were open to all Israelites and proselytes, that killed any person at unawares, and they were open at all times.

The way to them was made plain and large. Every year care was taken to make the way good, to remove every hillock, or anything that hindered. If there was a river in the way, to make a bridge over it. In addition, where more ways met, to set up pillars with a hand to them, and these words written on it: "Refuge, refuge".

Nor was the road to be less in breadth than thirty-two cubits.

So, the antitypical arrangement is open to all Israelites and at all times. The way of life and salvation by their Mashiach Yeshua, the True High Priest, is plainly pointed out in the Gospel, and by the ministers of it. They were appointed to direct unto him, and to remove all impediments and discouragements from such who are seeking to him.

A remarkable difference between him and the Cities of refuge: There were six of these, pointing explicitly to man’s imperfect humanity, liable to make mistakes and doing hurtful things. 

 However, in him, the perfect MasHiach High priest, there is only one.

-.-.-.-

De Tarwe en het Onkruid

Inleiding

Resultaat van de Afval

Aanleiding voor de Parabel

De Parabel

Een misverstand

Inleiding

Om de parabel van de Tarwe en het Onkruid op verantwoorde wijze te duiden is het verhelderend nota te nemen van de onheilspellende boodschap welke de apostel Paulus - tijdens een samenkomst met de Oudsten van de gemeente Efeze in het jaar 57 AD – profetisch aan hen overbracht:

Ik weet dat na mijn heengaan onderdrukkende wolven bij jullie zullen binnendringen die de kudde niet sparen; zelfs mannen uit jullie eigen kring zullen opstaan en verdraaide dingen spreken om de leerlingen achter zich aan te trekken.

(Handelingen 20:29, 30) 

Geheel in overeenstemming met die voorzegging vond er al spoedig een massale afval van het geloof plaats. Zoals de apostel enige tijd later ook aan zijn trouwe metgezel Timotheüs liet weten:

Maar de geest zegt uitdrukkelijk dat in latere tijden sommigen van het geloof zullen afvallen, gehoor gevend aan dwaalgeesten en leringen van demonen, als gevolg van huichelarij van leugensprekers die hun eigen geweten hebben dichtgeschroeid,

En inderdaad, velen ‘vielen af van het geloof’. Ze werden tot onware verhalen en leringen van demonen gekeerd. Zie link. 

Resultaat van de Afval

The New Dictionary of Theology zegt dat tegen de Vierde eeuw het Katholieke ‘christendom’ de officiële godsdienst van het Romeinse Rijk was geworden. Er had een samensmelting van de kerkelijke en de burgerlijke samenleving plaats gevonden — een samengaan van Kerk en Staat dat lijnrecht in strijd was met de overtuiging van de vroege christenen.

Hetzelfde naslagwerk meldt dat allengs de hele structuur en aard van de kerk en ook veel van de fundamentele geloofspunten radicaal veranderde, onder meer door de invloed van neoplatonische modellen. Jezus’ ware leerlingen werden steeds meer aan het gezicht onttrokken, terwijl de ‘namaakchristenen’ daarentegen alsmaar talrijker werden.

Vandaar dat Jezus’ de parabel over de tarwe en het onkruid in zijn onderwijs opnam! Daarmee ruimde hij namelijk bijvoorbaat een groot misverstand uit de weg. En wel een zeer groot misverstand. Welke? Dat de hemelse, christelijke gemeente, ook wel aangeduid als zijn Lichaam – niets, maar dan ook helemaal niets te maken heeft met de kerkelijke christenheid (!)

Die kerksystemen, waarvan de Rooms-katholieke kerk (het Vaticaan), de Oosters-orthodoxe Kerk en de Protestantse stelsels de voornaamste zijn, en die door de eeuwen heen bergen van verdriet hebben gebracht over joodse mensen in hun diasporasituatie, zijn slechts een aanfluiting geweest, een misvorming, een karikatuur van waar Christendom. 

Door zijn parabel gaf Jezus - hij die zelf de grondslag vormt voor waar Christendom – nog tijdens zijn verblijf op aarde profetisch te kennen, wat ook zijn apostel Paulus naderhand aankondigde, dat er heel vlug na zijn heengaan een imitatie Christendom zou worden voortgebracht. Een verdorven religieus stelsel zou verschijnen, t.w. een wanproduct van de Satan, maar dat wel zou claimen Jezus’ ware Gemeente te zijn. 

Aanleiding voor de parabel

Het is leerzaam om te vernemen welke zaken voor onze Messias aanleiding waren om die parabel uit te spreken. Hij deed dat namelijk in een fase van zijn onderwijscampagne dat hij bij het aankondigen van het Messiasrijk – het koninkrijk der hemelen zoals hijzelf bij voorkeur zei – van het gebruik van eenvoudige, klare taal was overgegaan tot het spreken in parabels. 

Vanwaar die wending?
Omdat de joodse elite van die dagen, de religieuze bovenlaag van het volk, in het bieden van hardnekkige tegenstand aan zijn onderwijs een grens had overschreden. Toen Gods Zoon namelijk, als ‘intermediair’ van zijn hemelse Vader, een door demonen bezeten mens - die bovendien blind en stom was - genas, schreven de religieuze leiders dat wonder boosaardig toe aan een werking van de Satan, Beëlzebub, hij die het opperhoofd is van de demonen.
Mattheüs heeft van die gebeurtenis aldus verslag gelegd: 

Toen bracht men een door demonen bezetene tot hem die blind en stom was; en hij genas hem, zodat de stomme sprak en zag. Alle omstanders raakten eenvoudig in vervoering en zeiden: “Is dit niet misschien de Zoon van David?” 
Toen de Farizeeën dit hoorden, zeiden zij: “Deze mens werpt de demonen slechts uit door bemiddeling van Beëlzebub, de heerser der demonen.” 

Aangezien Jezus wist wat zij dachten zei hij tot hen:

“Ieder koninkrijk dat tegen zichzelf verdeeld is, komt tot verwoesting en iedere stad of ieder huis dat tegen zichzelf verdeeld is, zal geen stand houden. Wanneer Satan dus Satan uitwerpt, is hij tegen zichzelf verdeeld geworden; hoe zal zijn koninkrijk dan standhouden.. ?

Maar als ik door de geest van God de demonen uitwerp, dan is het koninkrijk Gods werkelijk onverwachts tot jullie gekomen… Wie niet aan mijn zijde staat, is tegen mij, en wie niet met mij bijeenbrengt, verstrooit.
Daarom zeg ik jullie: Iedere soort van zonde en lastering zal de mensen worden vergeven, maar de lastering tegen de geest zal niet worden vergeven. Spreekt iemand bijvoorbeeld een woord tegen de Mensenzoon, het zal hem worden vergeven; maar spreekt iemand tegen de heilige geest, het zal hem niet worden vergeven, neen, niet in deze eeuw, noch in de toekomende (Mt 12:22-32).

Bijgevolg verpakte Jezus de kostbare waarheden betreffende het koninkrijk der hemelen voortaan zorgvuldig in illustraties of parabels, welke door zijn joods gehoor met een hardnekkige gezindheid niet doorgrond kon worden.
Erger nog, door de parabels zouden zij geheel 'op het verkeerde been worden gezet' en concluderen dat hij, Jezus, wartaal sprak!
Op een gegeven moment vroegen zijn eigen leerlingen naar de reden van zijn gewijzigde onderwijsmethode: 

De leerlingen dan kwamen naar hem toe en zeiden tot hem: “Waarom spreekt gij tot hen door middel van parabels?” Hij gaf ten antwoord: “Jullie is het gegeven de heilige geheimen van het koninkrijk der hemelen te begrijpen, maar hun is het niet gegeven. Want wie heeft, hem zal meer worden gegeven en hij zal overvloed verkrijgen; maar wie niet heeft, hem zal zelfs wat hij heeft, nog ontnomen worden.

Dit is de reden waarom ik tot hen spreek door parabels, omdat zij, ofschoon zij kijken, tevergeefs kijken, en ofschoon zij horen, tevergeefs horen, noch de betekenis ervan begrijpen; en ten aanzien van hen gaat de profetie van Jesaja in vervulling, welke luidt:

 Door te horen, zult gij horen, maar geenszins de betekenis ervan begrijpen, en door te kijken, zult gij kijken, maar geenszins zien. Want het hart van dit volk is vet geworden, en met hun oren hebben zij gehoord zonder te reageren, en hun ogen hebben zij gesloten, opdat zij nimmer met hun ogen zouden zien en met hun oren horen en met hun hart de betekenis ervan begrijpen en terugkeren, en ik hen gezond zou maken. (Ontleend aan Js 6:9-10; LXX)

Gelukkig zijn jullie ogen echter omdat ze zien, en jullie oren omdat ze horen. Want ik verzeker jullie: Vele profeten en rechtvaardigen hebben begeerd de dingen te zien die jullie aanschouwen en hebben ze niet gezien, en de dingen te horen die jullie horen en hebben ze niet gehoord.”(Mt 13:10-17)

De Parabel

Welnu, precies binnen deze context sprak hij de parabel van de Tarwe en het Onkruid uit, welke achteraf bezien een profetische aankondiging bleek te zijn van de wijze waarop het door de Messias gezaaide Evangeliewoord al vlug binnen de afvallige kerkstelsels op Satanische wijze werd overwoekerd door onkruidachtige leringen.
Dit is wat Gods Zoon sprak: 

“Het koninkrijk der hemelen is gelijk geworden aan een mens die voortreffelijk zaad op zijn akker zaaide. Terwijl de mensen sliepen, kwam zijn vijand en zaaide er onkruid [dolik] overheen, midden tussen de tarwe, en ging weg. Toen de halmen opschoten en vrucht voortbrachten, kwam vervolgens ook het onkruid te voorschijn. Daarom gingen de slaven van de heer des huizes naar hem toe en zeiden: ’Meester, hebt gij niet voortreffelijk zaad op je akker gezaaid? Hoe komt het dan dat er onkruid op staat?’ Hij zei tot hen: ’Een vijand, een mens, heeft dit gedaan.’ Zij zeiden tot hem: ’Wilt gij dan dat wij heengaan en het verzamelen?’ Hij zei: ’Neen,opdat gij niet soms bij het verzamelen van het onkruid tegelijk daarmee de tarwe uittrekt. Laat beide tezamen opgroeien tot de oogst, en in de oogsttijd zal ik de oogsters zeggen: Verzamelt eerst het onkruid en bindt het in bundels om het te verbranden, en gaat daarna de tarwe in mijn voorraadschuur bijeenbrengen.’”(Mt 13:24-30).

Hoewel zijn leerlingen niet meteen alle aspecten van deze parabel naar waarde konden schatten, begrepen zij wel heel goed dat Gods Zoon iets onheilspellends had aangekondigd. Dus informeerden zij bij hem naar de juiste uitleg: 

„Verklaar ons de parabel van het onkruid [de dolik] op de akker.”
Hij gaf ten antwoord: „De zaaier van het voortreffelijke zaad is de Mensenzoon; de akker is de wereld; het voortreffelijke zaad, dat zijn de zonen van het koninkrijk; maar het onkruid zijn de zonen van de goddeloze, en de vijand die het zaaide, is de Duivel. 

De oogst is [de] voleinding der eeuw en de oogsters zijn engelen. Zoals daarom het onkruid wordt verzameld en met vuur wordt verbrand, zo zal het ook gaan in de voleinding der eeuw. De Mensenzoon zal zijn engelen uitzenden en zij zullen alle dingen die aanleiding tot struikelen geven en degenen die wetteloosheid bedrijven, uit zijn koninkrijk verzamelen, en zij zullen hen in devuuroven werpen. Daar zullen [zij] wenen en knarsetanden. In die tijd zullen de rechtvaardigen zo helder schijnen als de zon in het koninkrijk van hun Vader. Wie oren heeft, hij luistere. (Mt 13:36-43)

Voor uitgebreider commentaar op de Jesaja-profetie, zie: 

Verblindt God de ogen van mensen?

Jezus’ parabel over de tarwe en het onkruid (dolik) bleek – en blijkt nog steeds - zeer onthullend te zijn met betrekking tot de werkelijke situatie van de hemelse gemeente. Al vroeg na haar begin, tijdens het Pinksterfeest van het jaar 33 AD, toen vanuit de hemel de geest werd uitgestort op de eerste 120 leden, en alle eeuwen door die daarna volgden - helemaal tot op de dag van heden - is ze vanwege het overwoekerende onkruid aan echte waarneming onttrokken gebleven. 

Toen hij de parabel vertelde bleek Gods Zoon al van tevoren te weten dat zijn Gemeente uit het beeld zou verdwijnen, en dat die droevige situatie eeuwenlang zou voortduren.
En inderdaad, al snel na de dood van de apostelen – toen de mensen sliepen (Mt 13:25) - begonnen afvallige leraren vanuit de gemeente zelf de leiding in handen te nemen. Ze gingen verdraaide dingen spreken om de leerlingen achter zichzelf aan te trekken, precies zoals Paulus (Saulus) in Handelingen 20:29-30 had voorzegd. 

Jezus’ toehoorders wisten hoe moeilijk het was om echte tarwe te onderscheiden van onkruid, zoals de giftige dolik, die tijdens de groei veel op tarwe lijkt. Met zijn parabel maakte de Masjiach dus duidelijk dat het een tijdlang moeilijk zou zijn om ware christenen van namaakchristenen te onderscheiden.

Zie: De Afval.

Dat wil overigens helemaal niet zeggen dat de christelijke, hemelse gemeente ophield te bestaan, de tarwe zou intussen wel blijven groeien. Ondanks alles hebben ware christenen — individueel of in kleine groepjes — door de eeuwen heen ongetwijfeld hun best gedaan om aan de gezonde leringen van de Masjiach vast te houden. Maar ze vormden geen duidelijk herkenbare, zichtbare groep, en al helemaal geen georganiseerd kerkelijk stelsel. Zij waren de eenvoudige naamlozen, precies zoals Paulus had aangegeven in de Eerste Korinthebrief:

Let namelijk op jullie roeping, broeders, dat er niet veel wijzen naar het vlees [zijn], niet veel invloedrijken, niet velen van adel.Maar God verkoos voor zichzelf het dwaze van de wereld om de wijzen te beschamen, en God verkoos voor zichzelf het zwakke der wereld om het sterke te beschamen, en het onedele der wereld en het verachtelijke verkoos God voor zichzelf, wat niet is, om wat is teniet te doen, zodat geen vlees zou roemen voor Gods aangezicht. (1Ko 1:26-29)

Een misverstand

De traditionele uitleg van de parabel, namelijk dat ze in haar geheel betrekking zou hebben op de leden van Jezus’ Gemeentelichaam, plaatst werkelijk nadenkende personen voor een dilemma.

Vers 39 bijvoorbeeld vertelt ons dat het in de Eindtijd de engelen zullen zijn die door de Mensenzoon als zijn oogsters gebruikt zullen worden: De oogst is [de] voleinding der eeuw en de oogsters zijn engelen.

Uiteraad conflicteert die uitspraak met wat wij weten over de Opname van de Gemeente. Bij die gebeurtenis zijn immers in het geheel geen engelen betrokken.
De 'wegrukking' is in alle opzichten een zaak van onze Heer die zelf neerdaalt vanuit de hemel en de dode christenen met een bevelende roep uit hun doodsslaap wekt, waarna zij tezamen met de overgeblevenen, de nog in leven zijnde generatie van christenen, de Heer tegemoet zullen gaan in de lucht.

De lezer merke vooral op dat die gebeurtenis gaat plaats vinden bij Jezus' paroesie: Want dit zeggen wij jullie op gezag van [het] woord van [de] Heer: Wij, de levenden, die overblijven tot in de paroesie van de Heer, zullen de ontslapenen beslist niet voorgaan. 

En uit Mt 24:3 weten wij ook dat die paroesie [tegenwoordigheid] samenvalt met de voleinding der eeuw. Jezus’ leerlingen vroegen hem immers:Wat zal het teken zijn van je paroesie en van de voleinding der eeuw?
En juist die term vinden we terug in de parabel van de Tarwe en het Onkruid.

Om deze parabel goed te duiden moeten we ons derhalve twee zaken terdege realiseren:

1.  Mattheüs schreef zijn Evangelie vooral met het oog op de Joden.

2.  Het gaat in Mt 13 om parabels die het Koninkrijk tot centraal punt hebben; het zijn koninkrijksillustraties.

Op deze Site is herhaaldelijk uitgelegd dat in dat komende Koninkrijk van de Messias er twee gemeenten zullen functioneren om samen, onder Jezus' leiding, tot zegen te worden voor de Heidenvolken. Die beide gemeenten, de hemelse en de aardse, zullen tezamen het ene Israël Gods vormen (Gl6:15-16).
Welnu, Jezus' koninkrijksillustraties kunnen gewoonlijk dan ook pas echt begrepen worden indien men zich realiseert dat die beide gemeenten ieder daarin een plaats zullen innemen.
En bij de Tarwe/Onkruid parabel is dat ook zeker het geval.

En vanuit die optiek wordt alles eenvoudig! De scheidslijn ligt bij het tijdstip dat de oogst aanbreekt (vers 30), want vers 39 licht toe: De oogst is de voleinding der eeuw.
Tot op dat tijdstip is vooral de hemelse gemeente in beeld geweest. Al de eeuwen door was ze vanwege het overwoekerende onkruid aan echte waarneming onttrokken.
Maar bij het aanbreken van die voleinding vindt haar Opname plaats. Het is immers ook de tijd van de paroesie!

Gevolg?
De oogst betreft de aardse gemeente van het Israel Gods, dus de joodse gemeente, aangezien de oogsttijd ook samenvalt met de 70e Jaarweek voor Israël.

Dan kan namelijk het onkruid echt, zonder enige twijfel, van de tarwe worden gescheiden. Waarom?

Omdat de joodse gemeente dan weer helemaal bij God in beeld is en Hij hen de keuze geeft tussen hun ware Messias, Jezus, of de Pseudomessias, de demonische Antichrist.

De rechtvaardigen die dan zo helder als de zon zullen schijnen in het koninkrijk van hun Vader (vers 43) worden dan vanzelfsprekend gevormd door een gelovig joods Overblijfsel dat tegen die tijd op het religieuze toneel van de wereld verschenen zal zijn.

Zij zijn degenen die het koninkrijk op aarde, zichtbaar, gaan vertegenwoordigen.
Zij hebben nog tijdig, zelfs tot verrassing van Johannes in het visioen van de Openbaring, hun gewaden gewassen en wit gemaakt in het bloed van het Lam. Johannes’ reactie was immers: Waar zijn die zo plotseling vandaan gekomen?  (Op 7:13-14)

Zie ook Dn 12:7-10 waar we dezelfde verbanden ontdekken.

Paulus had het weer eens helemaal bij het rechte eind toen hij in Ks 3:1-4 schreef:

Indien jullie samen met de Messias werden opgewekt, zoekt dan de dingen boven, waar de Messias is, gezeten aan Gods rechterhand. Bedenkt de dingen boven, niet de dingen op de aarde. Want jullie stierven en jullie leven is samen met de Messias verborgen in God.Wanneer de Messias, jullie leven, openbaar wordt gemaakt, dan zullen ook jullie samen met hem openbaar gemaakt worden in heerlijkheid.

Zoals God zelf verborgen is voor de ogen van de mensenwereld in het algemeen, is het leven van de leden der christelijke Gemeente verborgen voor het oog der mensen die ons omringen.
Dat heeft voor hen alles te maken met hun verbondenheid met hun Hoofd, de Messias. De wereld die Jezus thans niet ziet houdt bijgevolg ook geen rekening met het bovennatuurlijke leven van christenen, zijn lichaamsleden. Hoewel zij zich dagelijks te midden van hen bevinden, hebben zij geen notie wie zij in geestelijk opzicht werkelijk zijn.

-.-.-.-